XXIV sesja RM – Sprawozdanie Burmistrza listopad/grudzień i Plan Gospodarki Niskoemisyjnej dla Gminy Mosina

sprawozdanie Burmistrza 26.11.-17.12

 

PLAN GOSPODARKI NISKOEMISYJNEJ DLA GMINY MOSINA 

kanalizacja

Emisja dwutlenku węgla

 Sumaryczna emisja w roku bazowym (tj. 2010) wyniosła 135 393 Mg CO2e, a w roku kontrolnym (tj. 2013) 142 301 Mg CO2e.  (wzrost o 5,1% w porównaniu z 2010 r.)

W wyniku realizacji działań ujętych w PGN dla Gminy Mosina możliwe będzie ograniczenie emisji na poziomie 7 841,25 Mg CO2e, czyli ok. 5,79% względem roku bazowego.

Tabela 19. Wielkość emisji CO2 w gminie Mosina, w 2010 roku wg podsektorów

Emisje wg podsektorów Emisja Udział
2010 2010
Budynki mieszkalne 73 432 54,2%
Budynki instytucji, komercyjne i urządzenia 34 036 25,1%
Oświetlenie publiczne 1 730 1,3%
Transport drogowy 33 565 24,8%
Transport szynowy 0,0%
Przemysł 21 134 15,6%
Gospodarka odpadami 51 0,0%
Pochłanianie -28 555 -21,1%
SUMA 135 393 100%

Na terenie gminy Mosina funkcjonuje sieć gazowa, która w 2012 roku miała 3 268 odbiorców. Łączna liczba odbiorców korzystających z sieci gazowej wynosiła 11 702 osoby. Według danych Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. stopień gazyfikacji gminy Mosina wynosi 38,23% (Polska Spółka Gazownictwa, 2015).

W latach 2010-2012 liczba odbiorców gazu sieciowego wzrosła o 511, co obrazuje Tabela 9. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że w 2012 roku mieszkańcy gminy Mosina zużyli 4 315,1 m3 gazu ziemnego, z czego 75,9% zostało zużyte na ogrzewanie.

Ponad połowa odbiorców gazu ziemnego wykorzystuje go w celach grzewczych. Do zgazyfikowanych miejscowości gminy Mosina należą: Babki, Czapury, Daszewice, Krosinko, Krosno, Ludwikowo, Mosina, Radzewice, Rogalin, Rogalinek, Sowiniec, Świątniki oraz Wiórek. Na terenie gminy dostarczany jest wysokometanowy gaz ziemny (GZ-50) (DGA Optima Sp. z o.o., 2014).

Tabela 9. Odbiorcy i zużycie gazu na terenie gminy Mosina w latach 2010-2012

Odbiorcy i zużycie gazu 2010 2011 2012
Odbiorcy gazu 2757 3110 3268
Odbiorcy gazu ogrzewający mieszkania gazem 1350 1656 1501
Zużycie gazu w tys. m3 4215,7 3951,2 4315,1
Zużycie gazu na ogrzewanie w tys. m3 3253,9 3934,9 3274,7

Źródło: Bank Danych Lokalnych

Wśród paliw najczęściej wykorzystywany jest węgiel kamienny, z którego korzysta 78% gospodarstw domowych. Mniejszym zainteresowaniem cieszy się gaz ziemny i olej opałowy (po 10% gospodarstw), a także ogrzewanie elektryczne, z którego korzysta zaledwie 2% gospodarstw domowych (Urząd Miejski Mosina, 2008). W celu ograniczenia zużycia energii w gminie coraz częściej modernizuje się kotłownie indywidualne. Również coraz bardziej popularna staje się termomodernizacja budynków.

Największym źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego w gminie Mosina, ze względu na charakterystykę obszaru, są aktualnie kotłownie indywidualne budynków mieszkalnych i zakładów produkcyjno-usługowych. Emisja z punktowych źródeł jest niewspółmiernie wysoka w porównaniu do ilości wytwarzanej energii. Na wielkość emisji GHG wpływa przede wszystkim sprawność kotłów grzewczych, rodzaj używanego paliwa oraz niedoskonałość procesu spalania. Zanieczyszczenia emitowane przez kotłownie węglowe domów mieszkalnych, powodują znaczące zanieczyszczenie środowiska zwłaszcza w okresie grzewczym w zakresie stężeń najbardziej szkodliwych związków tj. dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenku węgla, pyłów, węglowodorów, sadzy i benzo(α)pirenu.

Istotnym źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego na terenie gminy jest również ruch samochodowy. Pojazdy emitują gazy spalinowe zawierające głównie dwutlenek węgla, tlenek węgla, tlenki azotu, węglowodory oraz pyły zawierające związki ołowiu, niklu, miedzi, kadmu. Oddziaływanie tych zanieczyszczeń na środowisko zaznacza się zwłaszcza w najbliższej odległości od dróg.

Pośredni wpływ na powstające zanieczyszczenia powietrza mają także:

  • niska świadomość społeczności lokalnej w zakresie edukacji ekologicznej;
  • niska stopa życia generująca spalanie tańszych paliw o gorszej jakości;
  • niedostateczny poziom wykorzystania możliwości finansowania działań mających na celu ograniczenie emisji.

Na przełomie lat 2010-2013 masa odebranych odpadów z gospodarstw domowych wzrosła o 11,7%, co jest niewątpliwie powiązane ze wzrostem liczby ludności w gminie Mosina. Ilość odpadów przypadających na jednego mieszkańca gminy zwiększyła się o 7,2 kg.

Tabela 14. Zestawienie zbiorcze danych o rodzajach i ilości odebranych odpadów komunalnych w latach 2010-2012

Wyszczególnienie Masa odebranych odpadów [Mg] Budynki mieszkalne objęte zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych Odpady z gospodarstw domowych przypadające na 1 mieszkańca [kg]
z gospodarstw domowych ogółem

2010

4243,84 5456,08 5609 154,0
2011 4377,14 5689,78 5514 155,6
2012 4392,30 5832,37 5399 152,6
2013 4742,33 5543,98 b.d.

161,2

Źródło: Bank Danych Lokalnych

IX.1.1.1. OZE – ODNAWIALNE ŹRÓDŁA ENERGII

Na terenie gminy zanotowano wykorzystanie kolektorów słonecznych w celu ogrzania wody użytkowej w przedsiębiorstwach oraz indywidualnych mieszkańców. Występują także instalacje w oparciu o pompy ciepła służące ogrzewaniu domów. Z uwagi na bogate zasoby drewna opałowego surowiec ten jest także wykorzystywany w celach grzewczych (Urząd Miejski Mosina, 2009). Obecnie na terenie gminy Mosina znajduje się prywatna instalacja fotowoltaiczna o mocy 16 kW (Krosinko), (www.gramwzielone.pl, 2015).

W wyniku pomiarów dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska „strefę wielkopolską”, w której skład wchodzi gmina Mosina, zostało stwierdzone przekroczenie poziomu dopuszczalnego dla 24-godzinnego stężenia pyłu PM10 oraz benzo(α)pirenu. Z tego powodu obszar strefy został zaliczony do klasy C.

 Energia geotermalna

Zasobami geotermalnymi nazywane są wody o temperaturze, co najmniej 20ºC. Województwa Wielkopolskie i Lubuskie są najbardziej predysponowane do eksploatowania zasobów geotermalnych. Okolice Poznania są bogate w wody geotermalne o temperaturze 20-50 ºC, co jest związane ze zbiornikiem dolnej kredy. Z kolei na głębokości ok. 3000 m p.p.m spodziewana temperatura wód utrzymuje się na poziomie 100 – 125 ºC . Wydajności poszczególnych ujęć ocenia się jako wysoką – lokalnie do 200m3/h i mocy cieplnej powyżej 2,5MW.

Wyróżnia się dwa typy geotermii – głęboką (właściwa) i płytką.

Geotermia głęboka (klasyczna, wysokiej entalpii – GWE)

Takie instalacje służą do ogrzewania większej ilości budynków, nawet miast. Otwory wiercone na głębokości nawet 2500 m. Przy takiej głębokości ciepło odzyskiwane jest w tradycyjnych wymiennikach, bez pomocy pompy ciepła.

Woda geotermalna wykorzystywana jest bezpośrednio – doprowadzana systemem rur, bądź pośrednio – oddając ciepło chłodnej wodzie i pozostając w obiegu zamkniętym. W Polsce wykorzystywana jest w pięciu miastach (Pyrzyce, Mszczonów, Bańska Niżna, Uniejów, Stargard Szczeciński), nie tylko na potrzeby energetyczne, ale również rekreacyjne – baseny termalne.

Polska charakteryzuje się zróżnicowanym potencjałem energii geotermalnej. Aby ocenić potencjał głębokiej geotermii, niezbędne jest uzyskanie informacji o: temperaturze wody, głębokości, z której woda taka będzie wypompowywana oraz jej składu chemicznego.

Geotermia płytka (niskiej entalpii – GNE)

Wykorzystuje wody gruntowe i ciepło ziemi do głębokości kilkuset metrów o temperaturze od kilkunastu do 20ºC stopni. Do tego typu źródeł należą pompy ciepła, które odbierają energię z gruntu ogrzewanego energią słoneczną. Stosowane są w pojedynczych budynkach mieszkalnych lub biurowych. Instalacje te wspomagają centralne ogrzewanie budynku, wymagają jednak zewnętrznego zasilania (pompa obiegowa).

Pompy ciepła charakteryzowane są wskaźnikiem COP (ang. Coefficient Of Performance). Stosunek ciepła użytkowego do zużycia energii przez sprężarkę wraz z jednoznacznie określonymi urządzeniami pomocniczymi pompy ciepła nazywany jest współczynnikiem wydajności COP. Minimalne wymagane wartości COP dla pomp ciepła (zgodnie z normą PN 14511) określa decyzja 2007/742/WE Komisji Europejskiej, określająca kryteria ekologiczne dotyczące przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego pompom ciepła zasilanym elektrycznie, gazowo lub absorpcyjnym pompom, wynoszą obecnie min. 4,3 dla pomp gruntowych[1]. Zgodnie z Dyrektywą 2009/28/WE minimalna wartość COP dla pomp ciepła zasilanych energią elektryczną musi wynosić co najmniej 2,5 aby energia została uznana za energię odnawialną.

[1] Poza pompami gruntowymi, gdzie źródłem ciepła jest ziemia, stosowane są również pompy ciepła powietrzne oraz wodne.

Geotermia płytka, jest technologią, która ma duże możliwości zastosowania na terenie miasta, dla takich nieruchomości jak domy jednorodzinne, osiedla, domy wczasowe, domy opieki społecznej, budynki biurowe, kościoły, zakłady produkcyjne itd.

 Energia wiatru

Pozyskiwanie energii z ruchu mas powietrza odbywa się za pomocą siłowni wiatrowych, które przetwarzają energię mechaniczną na elektryczną. Jest ona dalej doprowadzana do sieci elektroenergetycznej.

Na terenie Metropolii Poznań istnieją bardzo dobre warunki dla rozwoju energetyki wiatrowej. Połączenia dużych prędkości wiatru z równinnym ukształtowaniem terenu oraz obecność wielkich powierzchni rolniczych, daje możliwości budowy dużych farm wiatrowych. Natomiast na obszarach zurbanizowanych zastosowanie może mieć „mała” energetyka wiatrowa, na przykład turbiny wiatrowe z pionowymi osiami obrotu, o mocy kilkuset wat, montowane na dachach budynków.

TUTAJ ZNAJDZIESZ PLAN GOSPODARKI NISKOEMISYJNEJ I INNE PROJEKTY UCHWAŁ NA NAJBLIŻSZĄ SESJĘ.

0 Comments

No Comment.